Willemijn Verloop Officier in de Orde van Oranje Nassau!

13 January 2007

Willemijn Verloop Officier in de Orde van Oranje Nassau!

Hoogedelachtbare heer mr. M. J. Cohen,

Graag zou ik bij U het verzoek neer willen leggen mevrouw Willemijn Verloop, inwoner van de gemeente Amsterdam, in overweging te nemen voor een Koninklijke Onderscheiding…

Zo begon mijn brief aan Burgermeester Cohen van Amsterdam, ruim een half jaar geleden. Wat heb ik zitten zweten op die brief! Ik wilde dat alles er in zou zitten, de bevlogenheid en gedrevenheid van Willemijn, maar ook haar warmte en haar onvoorwaardelijke liefde voor kinderen die ze nog nooit heeft ontmoet! Ik wilde duidelijk maken hoe bijzonder ik het vind dat Willemijn van alle mogelijkheden die ze na het afronden van haar studies had, juist koos voor het opzetten van War Child, niet koos voor de makkelijke weg maar haar hart volgde. In mijn brief aan Burgemeeste Cohen stond o.a. dit:

“Willemijn is na haar studie in een vacuüm gestapt, waar geen enkele andere organisatie zich verdiepte in psychosociale hulp bij oorlogskinderen, nam zij het initiatief juist deze groep kinderen te helpen. Kinderen die leven in (na-)oorlogse gebieden hebben dingen meegemaakt die een desastreuze invloed kunnen hebben op hun ontwikkeling. Veel kinderen kunnen een dergelijk verleden niet zelf verwerken en worden angstig, apathisch, wantrouwig, agressief of depressief. War Child maakt gebruik van creatieve middelen en technieken om deze kinderen weer kind te laten zijn.

Als stuwende kracht heeft Willemijn ervoor gezorgd dat de hulp ten goede komt aan individuele kinderen, maar ook diverse bevolkingsgroepen bij elkaar brengt. Zo heeft Willemijn met War Child diverse projecten voor voormalig kindsoldaten opgezet. Kindsoldaten zijn dader en slachtoffer tegelijk en vaak angstig om terug te keren naar hun dorp. War Child zorgt voor begrip, creatieve therapieën en psychosociale opvang bij zowel de kindsoldaten als de dorpelingen, waardoor ook deze kinderen weer kunnen integreren in hun samenleving. De kinderen worden rustiger, slapen beter, kunnen zich beter concentreren, krijgen meer zelfvertrouwen, leren met anderen samenwerken en kunnen weer plezier maken. Door Willemijn kunnen heel veel kinderen weer leven in vrede en veiligheid.

De afgelopen jaren is er dankzij de grenzenloze inzet van Willemijn aan miljoenen kinderen in meer dan dertien landen over de hele wereld psychosociale hulp geboden. Denk daarbij aan creatieve therapieën, waarbij wordt gewerkt aan de verbetering van concentratie, vergroten van zelfvertrouwen, samenwerking en ontspanning door o.a. muziek, drama, tekenen, sport en spel. Denk ook aan het geven van voorlichting en kennisoverdracht. Ouders, familie maar ook leerkrachten maken immers een belangrijk deel uit van het leven van een kind en kunnen in tijden van oorlog en wederopbouw vaak steun gebruiken.

Willemijn Verloop mag, dankzij haar inspanningen en doorzettingsvermogen, maar vooral ook vanwege haar niet aflatende inzet, persoonlijk verantwoordelijk worden gehouden voor de hulp aan ruim 650.000 kinderen per jaar, in gebieden hier vaak nog niet eens zo ver vandaan. Met deze bijzondere vorm van hulpverlening heeft Willemijn met War Child een basis gelegd voor een vreedzame toekomst. Want de kinderen van vandaag zijn immers de volwassenen van morgen!

Samen met haar ben ik in meer dan zeven landen geweest, voormalig oorlogsgebieden als Eritrea, Kosovo, Sierra Leone, Ingushetië, Afghanistan, Pakistan en Oeganda. Landen waar het beslist niet ongevaarlijk is en waar ik met eigen ogen heb kunnen zien wat een fantastisch werk Willemijn met War Child doet. Willemijn heeft een kleine hulporganisatie weten uit te laten groeien tot een hulporganisatie van formaat. Willemijn heeft War Child op de kaart gezet.

Willemijn maakt zich met War Child hard voor de vrede. Waar zij een podium treft zal ze het belang van peacebuilding aan de orde brengen, zal ze alles wat in haar macht ligt gebruiken om peacebuilding op de agenda te houden. Willemijn Verloop is zonder meer de vaandeldrager van de vrede! Het zal U dan ook niet verbazen dat War Child vaste partner is van Stichting 4 en 5 mei in Nederland.

Door haar niet aflatende drang om voor een betere wereld te vechten heeft Willemijn Verloop de TV-, media- en entertainment wereld gebruikt als platform om informatie en kennis over het lot van kinderen in oorlogsgebieden naar een breder publiek te brengen en op de media-agenda te plaatsen. Zij is er daarmee door persoonlijke inspanning de laatste jaren in geslaagd om media aandacht te genereren voor ‘vergeten’ oorlogsgebieden en moeilijke en pijnlijke onderwerpen.

Hoewel War Child nog steeds een relatief kleine organisatie is, is de naam War Child en haar activiteiten onder 93% van de Nederlandse bevolking bekend. Het betrekken van het brede publiek, jong en oud, bij het lot van kinderen in oorlogsgebieden is bij War Child altijd een belangrijk uitgangspunt geweest. Inmiddels worden door scholen, particulieren en bedrijven in Nederland gemiddeld 3 acties per dag voor War Child georganiseerd. Tevens heeft War Child een actief ledenbestand van ca 30.000 Friends.

Sinds de start van War Child heeft Willemijn Verloop gehamerd op transparantie van de goede doelen sector, en gepleit voor een beleid van minimale kosten onder hulpverleningsorganisaties. Door haar beleid heeft War Child het kostenpercentage de meeste jaren onder de 10% weten te houden, wat nog steeds door weinig andere hulporganisaties geëvenaard wordt. Sinds War Child zich in 1995 als kritische ‘niets aan de strijkstok’ organisatie positioneerde, is er een duidelijke verandering te constateren ten aanzien van transparantie en kostenniveaus van hulporganisaties. De houding van War Child heeft daar zeker ten dele aan bijgedragen.

Daarnaast heeft Willemijn mede aan de voet gestaan van de toename Maatschappelijk Ondernemen door het bedrijfsleven in Nederland. Van meet af aan heeft Willemijn gezocht naar innovatieve manieren van samenwerking tussen War Child en het bedrijfsleven. Enerzijds om door sponsoring de bedrijfskosten te drukken; maar anderzijds ook omdat zij het grote belang van een maatschappelijke bijdrage door het bedrijfsleven en haar medewerkers onderschrijft. Circa 30% van de fondsenwerving van War Child is afkomstig uit het bedrijfsleven. Daarmee heeft Willemijn met War Child een belangrijke maatschappelijke trend ingezet.

De in 1928 opgerichte Hélène de Montigny Stichting reikt eens in de drie jaar een prijs uit aan wie zich verdienstelijk heeft gemaakt voor de mensheid in het algemeen. In 2003 werd Willemijn terecht onderscheiden met de Hélène de Montigny-prijs zoals eerder o.a. Prins Bernard, Max van der Stoel en Majoor Bosshardt deze mocht ontvangen. Willemijn ontving deze prijs omdat zij “een aansprekende bijdrage heeft geleverd aan het bestrijden van de gevolgen van oorlogsgeweld waarbij kinderen in door oorlog getroffen gebieden de meest onschuldige en kwetsbare slachtoffers zijn”.

In 1998 vroeg ze mij ambassadeur te worden voor het toen nog relatief onbekende War Child. Ik heb Willemijn leren kennen als een zeer integere vrouw, met het communicatieve vermogen om mensen aan zich te binden, om mensen te motiveren. Ze is inspirerend en stimulerend en miljoenen kinderen in de wereld zijn beter af omdat één persoon, Willemijn Verloop, besloot het proces om te draaien. Voor Willemijn zijn alle kinderen gelijk, ongeacht afkomst, religie of etniciteit, en staan ze altijd op de eerste plaats. Ik verkeer in de gelukkige omstandigheid met gepaste trots te kunnen zeggen dat Willemijn en ik een warme vriendschap hebben ontwikkeld.

Some people can change the future.”

And she did. Zij dééd dat! 

Ik vroeg verschillende mensen mijn voorstel te ondersteunen, en schreef afgelopen zomer diverse mailtjes naar mensen als Els Borst, Paul Rosenmöller, Lex Harding, Mabel van Oranje en Hans Westra, directeur Anne Frank Stichting. Alle elf de mensen die ik aanschreef reageerden positief en namen de moeite een indrukwekkende brief te schrijven om mijn verzoek Willemijn te eren met een Koninklijke Onderscheiding, kracht bij te zetten.

Het werd een prachtig boekwerk, dat ik liet inbinden en aan Burgemeester Cohen wilde geven. Ik bracht het zelf naar het gemeentehuis, waar ik door een toevallige samenloop van omstandigheden de heer Cohen nog tegen het lijf liep ook. Ik kon het hem persoonlijk overhandigen en vroeg hem er met zorg naar te kijken en hij beloofde dat. Maanden gingen voorbij en aangezien ik niet altijd even geduldig ben gingen er heel wat telefoontjes naar het gemeentehuis voor ik begin december eindelijk vernam dat mijn voorstel enthousiast ontvangen was en Willemijn inderdaad gëeerd zou worden. Ik was euforisch en tegelijk enorm zenuwachtig. Ik had eerder al voor de zekerheid een optie genomen op Paradiso op de voorgedragen datum, en kon nu eindelijk aan de uitvoering beginnen. Samen met War Child heb ik overlegd en vergaderd, gemaild en gesproken. Muziek, hapjes, speeches en vooral: Willemijn heerlijk in het zonnetje zetten!

Het werd een geweldige middag. Omdat het Willemijn’s laatste officiële werkdag was voor ze van haar zwangerschapsverlof zou gaan genieten, en ze tevens in de nabije toekomst op een andere manier betrokken zal zijn bij War Child dan in de functie van directeur, voelde ze wel aan dat er iets geregeld werd op kantoor. Maar dat ze naar Paradiso begeleid werd waar ze onder luid applaus door 300 man werd verwelkomd, dat had ze niet durven dromen!

Haar familie, haar zus die speciaal uit Amerika was komen overvliegen, vrienden, collega’s en veel War Child-relaties, iedereen was er speciaal voor haar. 

Om half drie startten we met een prachtige compilatie aan beelden, waarin telefoongesprekken met haar inspirator Nigel Osborne, en Sorie, één van de kinderen die War Child heeft kunnen helpen, maar ook foto’s en beelden van de afgelopen twaalf jaar.

Daarna stapte Fleurine, de zus van Willemijn het podium op en zong daar een prachtig lied waardoor Willemijn meteen al zichtbaar ontroerd raakte. ‘Twaalf jaar War Child, dat moet gevierd worden,’ vertelde voorzitter Maarten van Dijk van War Child, om er meteen aan toe te voegen dat het pas écht feest zal zijn als War Child zichzelf op kan doeken, simpelweg omdat we niet meer nodig zijn. 

Dat dát pas feest is. 

Vervolgens stapten Jeroen en ik het podium op, om ‘Speeltuin’ ten gehoren te brengen. En toen was het tijd voor mijn speech. Ik had hem uitgeschreven, samengevat, uitgebreid en ingekort, en uiteindelijk de steekwoorden op een documentje geprint en op het katheder gelegd. Maar toen ik daar stond, kreeg ik zó’n ongelofelijke brok in mijn keel, dat ik haast niet uit mijn woorden kon komen. 

Ik wilde zoveel zeggen, zoveel uitleggen, zoveel vertellen. Maar geen enkel woord leek de lading te dekken, geen enkel woord vertaalde mijn gevoelens van trots en waardering, van respect en bewondering. Mijn stem trilde en ik kon het niet droog houden. Ik gaf Willemijn een prachtig fotoboek, met foto’s van haar reizen en ervaringen. Willemijn staat niet graag in de belangstelling. Zij zet zichzelf niet graag centraal. Maar in dit fotoboek draait het om haar. Om haar en haar War Child! Ik wilde haar dit geven en nog veel meer. Ik vertelde hoe ik tot mijn initiatief was gekomen en nodigde Burgemeester Job Cohen uit het podium te betreden. 

Met een aantal zeer rake teksten vatte de heer Cohen de afgelopen jaren samen en de werkzaamheden en invloeden van Willemijn in het bijzonder. Hij vertelde dat Willemijn deze erkenning krijgt vanwege haar grenzeloze inzet voor vrede en voor haar werk om kinderen die getroffen zijn door oorlog weer toekomstperspectief te bieden. Willemijn was bijzonder geraakt en verrast door de erkenning die ze met deze benoeming kreeg. “Ik vind het een grote eer om deze onderscheiding te ontvangen. En tegelijkertijd wil ik benadrukken dat ik dit niet alleen heb kunnen bereiken. Dankzij een geweldig team zijn wij gekomen tot waar wij nu staan. Daarom zou ik het liefst deze onderscheiding in heel veel stukjes knippen en ieder een stukje opspelden. Zeker de mensen in het veld die op dit moment het echte werk doen, verdienen deze onderscheiding.”

Ik gloeide van trots toen ik het prachtige draagteken en lint op haar kleding gespeld zag worden. Droog hield ik het al lang niet meer en dat gold voor de meeste mensen in de zaal. Terwijl het personeel van War Child een prachtige tekst zong op ‘Pride’ (In The Name Of Love) van U2, kwam daar plotseling Ali B. bij. Ik had hem gevraagd een rap voor Willemijn te schrijven en dat deed hij fantastisch! Hij zei het heel treffend: Willemijn is War Child en War Child is Willemijn, wel of geen directeur, zo zal het altijd zijn! 

Lieve Willemijn, lief vriendinnetje van me, gefeliciteerd met deze prachtige onderscheiding! Je hebt hem méér dan verdiend!

Liefs,

Marco.