Tractor Manon over Oeganda!

20 June 2006

Tractor Manon over Oeganda!

Toen ik onlangs in Noord-Oeganda was, heb ik daar ook Manon ontmoet! Haar reis viel gelukkig samen met ons bezoek aan dit prachtige doch verscheurde land. Het was interessant om de mens Manon achter de verhalen, smsjes en telefoontjes te zien, haar kijk op de wereld en haar reis, haar reactie op de War Child projecten!

Over onze ontmoeting zegt Manon dit:

Noord Oeganda is rustig momenteel.

Maar ‘rust’ betekent hier dat er maar 1 of 2 incidenten per dag zijn. Er worden nog regelmatig kinderen ontvoerd. Die moeten dan gaan vechten in het ‘leger van de heer’. Dat leger lijkt mij het afgrijslijkste ter wereld. Als ik de eerste avond in m’n bedje lig, is dat ook wat er door mijn hoofd spookt. Jezus, als er hier iets gebeurd dan kan het echt helemaal mis zijn. De plezier-dag waar ik de volgende dag mee naartoe mag is geweldig. We gaan met zijn allen naar een kamp. Het War Childbusje is tot aan de nok toe volgestouwd met Oegandese War Childmensen. Vanaf het eerste moment zit de stemming er goed in.

Vooruit met de geit, ik zal het maar even zeggen…

Ik was de afgelopen week erg verdrietig. (Zeker weer een mijlpaal behaald..)

Blijkbaar had ik meer behoefte aan een arm om me heen dan ik zelf van tevoren ingeschat had. De War Child projecten zijn voor mij een soort ankermomenten geworden in mijn reis, plekken waar ik even thuis kan komen. Maar het was nogal druk van de week, niet iedereen kende me en… Ik vond het stom van mezelf dat ik er zooo verdrietig van werd. Maar ik kon het echt niet helpen, wilde zo graag effies ‘uitademen’ bij iemand die ik ken. Marco’s arm deed wonderen, hij volgt me dan ook al zo lang!

Dit is het laatste War Child project dat ik bezoek op mijn reis.. Snik. (kben al mijn traantjes nog niet kwijt)

..Sterke arm gezocht (om op uit te huilen) opdat ik zelf effies niet stoer hoef te zijn..

Meer over onze ontmoeting en enkele foto’s tref je op de site van Manon, neem eens een kijkje!

Groetjes,

Marco.