Terug uit Oeganda!

19 April 2012

Terug uit Oeganda!

Maandag ben ik terug gekomen uit Oeganda, wat ik een werkbezoek voor War Child heb gebracht. Ik ben al een aantal keer in Oeganda geweest. Twee keer om projecten van War Child te bezoeken en ook waren delen van de opnamen van de film Wit Licht in Oeganda gesitueerd. Oeganda is prachtig maar kent een gewelddadige geschiedenis. Het is het land van de beruchte dictator Idi Amin, ook wel ‘de Slachter van Afrika’ genoemd. Hij zwaaide in de jaren ‘70 de scepter over een regime dat honderdduizenden slachtoffers maakte. Halverwege de jaren ‘80 kwam de gematigde Yoweri Museveni aan de macht. En hoewel hij niet in de bloedige voetsporen van zijn voorgangers trad, kreeg ook zijn ambt te maken met grove schendingen van mensenrechten. Met name de grensregio met het onrustige DR Congo en Zuid-Soedan vormde het toneel van jarenlange onrust, opgestookt door de Lord’s Resistance Army (LRA) van Joseph Kony. Een rebellenleider die duizenden kinderen ontvoerde om voor hem te vechten, of dienst te doen als seksslaaf.

Inmiddels is het rustig in Oeganda. Er is zelfs sprake van vooruitgang, met name in het voor toeristen aantrekkelijke zuiden. Maar de gevolgen van het geweld in de noordelijke regio’s zijn nog dagelijks merkbaar. Infrastructuur is minimaal. Er is voedselschaarste, traditionele stammenstrijd, en de LRA is nog steeds actief in de buurlanden. Vijfennegentig procent van de bevolking in Noord-Oeganda kampt met de gevolgen van het geweld. Als vluchteling, ontvoerd kind of nabestaande van omgekomen familieleden. Zes op de tien Oegandezen is minderjarig. Jongeren hebben mondjesmaat toegang tot onderwijs. Bescherming tegen misbruik en geweld ontbreekt.

War Child is al sinds 2004 actief in Noord-Oeganda. We maken ons in de regio sterk voor bescherming van kinderrechten, en met zelf ontwikkelde DEAL programma’s leren we kinderen dealen met de gevolgen van geweld. Ingrijpende ervaringen verwerken de jongeren in toneelstukken, met muziek, en in radio en film. Zo vindt hun innerlijke oorlog een weg naar buiten, en krijgen heftige indrukken een plek waardoor ze weer vooruit kunnen kijken. Een toekomst opbouwen doe je samen. Daarom traint War Child ook ouders, verzorgers en leraren in hoe zij zich op gezonde wijze kunnen ontwikkelen. Zodat zij een stabiele omgeving kunnen bieden aan de kinderen. We scholen jongeren met een leerachterstand bij, zodat ze kunnen aanhaken in het reguliere onderwijs. En we faciliteren vakonderwijs, om jongeren een beroep te leren.

War Child werkt in Oeganda aan een gemeenschapsgerichte aanpak dat de hele omgeving betrekt bij het verbeteren van het welzijn van voormalig kindsoldaten en kinderen die op de een of andere manier door de oorlog geraakt zijn. Ze leven bijvoorbeeld in vluchtelingenkampen of zijn hun ouders verloren. Daarnaast leren ouders, verzorgers, leerkrachten, hulpverleners, andere hulporganisaties en overheidsinstellingen tijdens trainingen en bijeenkomsten hoe zij creatieve methodes kunnen inzetten voor een gezonde psychosociale ontwikkeling. Ouders en verzorgers nemen ook zelf deel aan activiteiten en evenementen. Zo verbetert het psychosociale welzijn van kinderen en worden volwassenen zich ervan bewust dat deelname aan creatieve activiteiten voor kinderen belangrijk is om hun weerbaarheid en psychosociale welzijn te vergroten. Als ik zie hoeveel er in de afgelopen acht jaar is gebeurd, voel ik me ontzettend trots. Er moet nog veel gebeuren, maar er is ook al wel heel veel gebeurd! Veel vluchtelingenkampen zijn verdwenen, mensen zijn terug naar hun dorp, de micro economie ontkiemt. Het land bloeit op.

Maandag was ik bij De Wereld Draait Door te gast, mijn eigen filmpje zie je hier: