Nathalie Toisuta over Marco!

16 July 2009

Nathalie Toisuta over Marco!

Marco zegt vaak dat hij weliswaar als pareltje mag schitteren aan de ketting, maar dat alle schakeltjes samen nou juist die ketting maken! De redactie van www.borsato.nl heeft daarop zes van deze schakels gevraagd hoe hun samenwerking met Marco precies verloopt…

Deze week: Nathalie Toisuta

Nathalie Toisuta is regisseur van o.a. de War Child documentaires en is ook al drie jaar bezig met een documentaire over Marco.

“Ik heb Marco leren kennen via War Child. Dat is inmiddels 11 jaar geleden. Hij was toen net ambassadeur geworden en hij zou zijn 1e reis gaan maken naar een programma van War Child in Kosovo. Ik was regisseur maar kon niet mee omdat ik zwanger was van onze eerste zoon. Ik deed wel de voorbereidingen. Ik kende Marco natuurlijk wel al als zanger en vond een aantal nummers van hem prachtig maar had verder niet echt een beeld van hem. Mijn eerste indruk herinner ik me eerlijk gezegd niet heel erg goed. Volgens mij vooral omdat het ‘zo gewoon’ was. In die zin dat Marco bij die besprekingen niet een speciale rol opeiste of extra aandacht vroeg maar gewoon aanwezig was en betrokken was zoals iedereen die deze bijzondere 1e reis aan het voorbereiden was. Ik herinner me wel dat ik tijdens deze voorbereiding mij realiseerde hoe jammer ik het vond dat ik niet zelf mee ging maar ik had het vertrouwen dat er genoeg reizen gingen komen. En dat vertrouwen klopte.

Onze relatie is vooral ontstaan uit onze gezamenlijke en oprechte passie voor het werk van War Child. En ons besluit om hoe dan ook en wat er ook voor nodig is iets te doen aan het lot van deze kinderen die tegen hun zin in slachtoffer worden van alles wat een oorlog met zich meebrengt. Verlies, angst, woede, wantrouwen en het enorme grootse verlangen naar rust, vrede en er gewoon mogen en kunnen zijn zonder dat iemand anders je dat misgunt. Dat verlangen wordt niet altijd zo uitgesproken maar is altijd aanwezig in hun voorzichtige blikken, het voorzichtige contact en de 1e voorzichtige glimlach als het ijs gebroken is en ze blij zijn dat je werkelijk geïnteresseerd in hen bent. Dat is altijd het magische moment. Een moment waar wij als team altijd naar op zoek zijn en op wachten en enorm dankbaar zijn als dat moment uiteindelijk komt. Het verbaasde mij daarom totaal niet dat Marco over de film Wit Licht zei; ook al is dit het laatste wat ik zal doen maar deze film gaat er komen’. Dit innerlijke besluit, deze vastberadenheid om ondanks alles gewoon zijn plan te volgen herkende ik direct. Ik moest alleen maar glimlachen toen ik het hem hoorde zeggen. Wat een spiegel voor iedereen die dingen laat, bang voor consequenties en hij was bereid deze te nemen tegen welke prijs dan ook. Dat is ook wat ik in hem eer; zijn totale oprechtheid en zijn totale commitment naar zijn inzet voor War Child.

Ik heb met Marco de afgelopen 10 jaar vele reizen gemaakt en heb dat altijd met veel plezier gedaan. Omdat het reizen met Marco ook betekent dat je ondanks de diepe ellende waarin je terecht komt, ook altijd het moment is voor plezier, lol en grappen. Marco is in mijn beleving op deze reizen totaal ontspannen, heeft plezier en is sfeermaker. Staat ’s ochtends heel vroeg op en gaat aan een eventuele aanwezige ontbijttafel zitten en wil het dan vooral gezellig maken. Los van of mensen wakker zijn en ook in zijn voor gezelligheid, maakt niet uit. Hij is klaar voor de dag en heeft er zin in ! En dat is heerlijk om van die energie mee te eten ! Ik kan met hem ook echt de slappe lach krijgen om niets, of om alweer koude spaghetti die hij opdient met; ‘ kijk uit ! Het bord is heet ! ‘. En dan vervolgens zelf daar niet meer om bij komt en geen hap koude spaghetti meer naar binnen kan krijgen. En ik ook niet.

Hij is ook degene die als we allemaal doodmoe zijn van alle indrukken, verhalen, reizen, nauwelijks eten, sjouwen met camera equipment, hitte, de plaatselijke markt in Eritrea bezoekt en op zoek gaat naar ‘iets lekkers voor straks bij het eten’. Geen idee hoe hij zich dan verstaanbaar maakt maar trots keert hij dan terug met een paar aardappels alsof hij het meest culinaire gerecht heeft geregeld ! Marco is daarnaast ook degene met wie ik samen met Willemijn kan sparren over hoe het gaat, wat er nog ontbreekt in ons verhaal wat we willen vertellen, meedenkt over alternatieven als kinderen of situaties plotseling veranderen. Ons allen moed inpraat als we erdoor heen zitten, met nieuwe ideeen komt als we denken dat er echt niets meer te bedenken is, en altijd op een of andere manier gefocussed blijft op wat we moeten doen en waar we voor gaan.

Marco is ook degene die ook al is het laat en zijn we moe en is het 40 graden en ik ineens bedenk dat ik nog een quote van hem nodig heb om een bepaalde verhaallijn uit te zetten of rond te krijgen, hij zichzelf verzamelt en die quote gaat geven. Hij kent mij inmiddels natuurlijk ook goed dus als ik niet tevreden kijk gaat hij door. Desnoods moet het 10 x over maar we stoppen pas als we écht tevreden zijn. Ook al zijn we doodmoe en verlangen allemaal naar rust. Dat komt straks in het vliegtuig…

Naast mijn werk voor War Child maak ik inmiddels ook al 3 jaar een documentaire over de carriere van Marco en spreek daar iedereen over die dit van dichtbij heeft meegemaakt en getuige is geweest van de zogenaamde scharniermomenten. En dat is… een feest ! Steeds weer. Of ik nou de bandleden, componisten, managers, technici of andere belangrijke toeschouwers interview telkens weer hoor ik iets nieuws, een aanvulling of een unieke eigen beleving. Eigenlijk is mijn centrale vraag; Wie ben jij ? Wat zijn jouw dromen en passies ? En hoe heb jij dit alles ervaren ? Echt een grote eer dat ik al deze mensen van alles mag vragen en zij mij telkens weer weten te inspireren met hun eigen unieke verhaal. En als ik ze daarna tegenkom, zie spelen, zie repeteren, zie zwoegen dan weet ik dat daar allemaal mensen staan die besloten hebben het beste van zichzelf te geven. Dat is wat Marco in je naar boven haalt. Een kunde.

Mijn contact met Marco is onregelmatig. Soms veel maar vooral op voor zijn carriere belangrijke momenten loop ik ergens langs de zijlijn. Ik kijk, aanschouw en tussendoor hebben we onze eigen onderonsjes waarin we even toetsen hoe het gaat, hoe hij zich voelt en of hij blij & gelukkig is. Want ik zie hoe ongelooflijk hard hij moet werken en hoe hij alles maar dan ook werkelijk alles inzet om het beste te geven. Ik zie hoe hij vlak voor het opkomen bij de Wit Lichten concert hij zichzelf focust, omgaat met dé gigantische druk die er op zijn schouders rust. Ik zie hoe hij nog even contact maakt met de band maar weet dat hij het zo moet neerzetten en dat het neerkomt op die eerste kostbare minuten bij de opening. Ik hoor het publiek vol verwachting lawaai maken en uiting geven aan hun gevoel van; kom maar op, wij hebben er zin in ! En ondertussen zie ik ‘een gewone jongen’ naar zijn plek lopen, alleen, die de verwachting van al deze mensen moet waarmaken, en klaar gaat staan om ‘te leveren’.

Met alles wie hij is. ‘Ik ben een mens van vlees en bloed…’.

Inmiddels delen wij zo’n verleden met elkaar dat onze gesprekken ook gaan over de diepte van het bestaan, ons bestaan en onze weg die we daarin te gaan hebben. De worstelingen die we daarin tegenkomen, de geluksmomenten die er zijn en de enorme dankbaarheid hebben dat het leven ons zo goed gezind is. Een mooi mens om dit soort gesprekken mee te hebben !

Het moge duidelijk zijn dat ik diepe bewondering heb voor Marco als zanger, als artiest en ook als acteur. Ik vind zijn muziek prachtig, ontroerend en hoor de kleuren & klanken in zijn stem. Ik vind natuurlijk niet alles mooi maar er zijn nummers die ik zo magisch mooi vind dat ik ze niet vaak genoeg kan horen. Ik hoor zijn meesterschap in bepaalde nummers en dat gaat voorbij aan de artiest, de muziek, Marco zelf maar dan ben je… ergens anders. Een andere dimensie, een ander geluk, een andere werkelijkheid. Dit zijn momenten die zo kostbaar zijn en waar je muziek voor nodig hebt en Marco nodigt je met zijn stem, zijn zang, ergens altijd uit om af te dalen en de reis naar je hart te maken. 

Onze samenwerking beschouw ik als altijd respectvol, gelijkwaardig, bereid te luisteren naar elkaar ook al zijn we het niet altijd met elkaar eens. We weten dat we allebei voor goud gaan en niet minder.

Ik waardeer het meest in Marco dat hij gewoon Marco is gebleven. Dat hij prima in staat is zichzelf en zijn succes te relativeren. En altijd op onderzoek blijft; ben ik op de juiste weg ? Zowel zakelijk als privé ? Klopt het nog ? Allemaal voor mij in ieder geval herkenbare vragen. En dat maakt hem bijzonder want met zijn succes had hij ook een ‘monster’ kunnen worden die alles al weet en nergens meer van onder de indruk is. En dat is absoluut niet zo. Marco is gewoon Marco.

Ik hoop dat Marco in de toekomst de enorme liefde voor muziek mag houden, groter gaat worden, zich met juiste en mooie mensen zal omringen die hem inspireren, bereid zijn hem te spiegelen, hem te confronteren, hem bloedserieus nemen, de humor met hem delen, bereid zijn te onderzoeken wat er nog meer is en eren wat Marco met zijn stem teweeg kan brengen bij mensen. En daar respectvol mee om zullen gaan. En daar afentoe ook nog heel stil van worden…

Ik hoop dat ik met Marco nog lang blijf samenwerken omdat ik denk dat er nog bijzondere dingen gaan gebeuren en we nog lang niet zijn uitgepraat !

Marco over Nathalie Toisuta:

“Nathalie ken ik al jaren, we hebben heel veel reizen samen gemaakt, veel emotionele documentaires gemaakt. Ze is een ongelofelijk spirituele vrouw met een onwaarschijnlijk goede inborst. Een vrouw die met heel veel liefde en passie al jaren bezig is met een documentaire over Marco Borsato te maken. Ze heeft er al heel veel tijd, liefde en energie inzitten en hij is nog steeds niet klaar. Maar dat gaat binnenkort vast gebeuren! Een zeer integere vrouw met een een heel groot War Child hart!”

Volgende week: Loe Beerens!