Ik ben weer terug uit Eritrea

02 March 2004

Ik ben weer terug uit Eritrea

Inmiddels heb ik mijn vierde War Child-reis afgerond en sta ik weer met beide voeten op Nederlandse bodem! Na Kosovo, Ingushetië en Sierra Leone ben ik deze keer naar Eritrea afgereisd.

Nu wil ik even laten weten dat ik weer veilig en wel terug ben uit Afrika en binnenkort mijn uitgebreide dagboek online zal zetten. Want zo’n reis doet altijd wat met je en ik wil dan ook even de ruimte nemen op verhaal te komen.

Deze keer ben ik tevens in de hoedanigheid van fotograaf gegaan en heb dan ook heel veel schitterende foto’s gemaakt die een goed beeld geven van wat er gaande is in Eritrea.

Ook dit keer hebben we veel gefilmd en ik weet zeker dat het weer een indrukwekkende documentaire zal worden. Vanzelfsprekend laat ik tegen de tijd dat de uitzendingsdatum bekend is dat jullie weten, maar ik verwacht dat het rond mei zal zijn.

Dat de ene kant van Afrika het andere niet is, bewees deze reis wel. Waar Sierra Leone wel droge plekken had maar ook erg groen was, zo droog, ruig en ruw was Eritrea.

Aangezien het er drie regenseizoenen lang niet geregend heeft, is het nu zelfs extreem droog.

De groepen kinderen waar War Child mee werkt zijn vooralsnog erg groot. Dat is omdat War Child er binnen het schoolsysteem werkt en de klassen in Eritrea heel groot zijn. Op den duur zullen de groepen wel kleiner worden, omdat je de kinderen dan toch meer individuele aandacht kan geven. War Child organiseert er nu vooral sportieve activiteiten. Het is opvallend hoe weinig de kinderen in de vluchtelingenkampen spelen. Als ze niet hoeven werken of leren, hangen ze vaak maar wat rond. Allerlei vormen van sport en spel zijn daarom bijzonder welkom. De kinderen leven weer helemaal op!

Ik voelde me deze reis vooral trots.

Trots dat we deze kinderen naast hun dagelijkse beslommeringen ook een aantal hele fijne jeugdherinneringen mee kunnen geven.

Dat we ze de kans geven de sleur te doorbreken.

Tijdenlang hebben ze alleen maar gewerkt, en als ze niet werkten zaten ze stil.

Ze waren vergeten, verleerd hoe het is om te spelen, om plezier te maken…

Maar nu loop ik op de zaken vooruit, het bewijst maar weer hoe enthousiast ik ben over het werk van War Child! Binnenkort dus mijn dagboek inclusief foto’s op de website!

Groetjes,

Marco.