Bestemming: Oeganda!

02 June 2006

Bestemming: Oeganda!

Mijn agenda puilt uit en mijn hoofd loopt over, maar niets kan me weerhouden de reis te maken die ik voor ogen heb: Oeganda. Na werkbezoeken aan Kosovo, Ingusetië, Sierra Leone, Eritrea en Afghanistan, reis ik deze week voor War Child naar Oeganda. Oeganda lijkt een succesverhaal. In 1990 is het aantal HIV besmettingen drastisch teruggelopen en ook het aantal mensen wat onder de armoedegrens leeft is geslonken. Maar in Noord-Oeganda rijst een ander, ernstig probleem…

Al achttien jaar maakt rebellenleider Joseph Kony met zijn rebellenleger het leven van de mensen in Noord-Oeganda onveilig. Om aan genoeg soldaten te komen ontvoert hij jongens en meisjes uit de dorpen. Voor kinderen zijn de nachten het gevaarlijkst, dan vinden de meeste ontvoeringen plaats. Duizenden kinderen lopen daarom ‘s avonds kilometers van de verschillende dorpjes naar de stad om aan de rebellen te ontkomen. 

De kinderen van Noord-Oeganda leven voortdurend in angst. 

De oorsprong van het conflict is allang niet meer duidelijk. Kony zegt opdrachten van goddelijke machten te krijgen om de strijd voort te zetten. De ontvoerde kinderen worden ingesmeerd met heilige olie, waarna ze naar Kony’s zeggen onschendbaar zijn. Degenen die terugkomen uit de strijd bewijzen zijn verhaal, degenen die neergeschoten worden hebben niet goed geluisterd… Het is een dramatische en hartverscheurende situatie.

Eerder ben ik naar Kosovo geweest, waar ik hele dorpen zag waarvan niemand een vader, een broer of een buurman had. Allemaal gedood in de oorlog. Ik ben in Ingusetië geweest, waar 160.000 vluchtelingen aan de oorlog ontsnapt waren en in tentenkampen leefden, wachtend op de vrede. Verlangend naar het moment weer aan hun toekomst te kunnen werken. In Sierra Leone maakte ik voor het eerst kennis met het gruwelijke fenomeen kindsoldaten. Kinderen die gedwongen worden mee te vechten in een oorlog die hun strijd niet is. Kinderen die worden gedwongen te doden. En eenmaal ontsnapt blijven deze ervaringen bij hen, zien ze nog altijd de afgrijselijke beelden op hun netvlies. 

In Eritrea zag ik kinderen die verleerd waren te spelen, die niet wisten wat ze moesten doen. Kinderen die stilletjes voor zich uit zaten te staren, de oorlog nog geen plekje hadden kunnen geven. Ik ben in Afghanistan geweest. Na 23 jaar oorlog is de situatie hier nog weinig hoopgevend. Hoeveel mensen er exact in Afghanistan wonen is niet zeker, men schat dat er vijfentwintig miljoen mensen leven waarvan de helft onder de achttien jaar is. De keiharde waarheid is dat bijna alle kinderen op vijfjarige leeftijd al werken. 

Maar… in al deze landen en vele andere plaatsen in de wereld, werkt War Child keihard!

Want in al deze landen heb ik de vooruitgang die War Child in korte tijd boekte zélf mogen ervaren. Dankzij creatieve therapieën, waarbij onder meer gebruik wordt gemaakt van drama, sport, spel, muziek en tekenen, leren kinderen omgaan met emoties. En ook de gevoelens van anderen beter begrijpen. Het bevordert begrip en respect voor anderen. Ik heb diverse projecten van War Child gezien en ben steeds dieper in de materie gaan zitten. En ik weet: dit is géén druppel op een gloeiende plaat. Er worden duizenden kinderen wekelijks, nee dagelijks geholpen. 

Ik heb het zelf mogen zien. Kinderen konden weer slapen zonder nachtmerries. Kinderen konden weer lachen, kinderen konden weer spelen. Maar vooral: kinderen konden weer kind zijn. Zodat het evenwichtige volwassenen kunnen worden. De volwassenen van morgen.

En dat is ook het doel van War Child in Oeganda. Ook hier velen kindsoldaten, elke dag leven in angst. Samen met de lokale mensen die War Child opleidt tot hulpverleners willen we ervoor zorgen dat ook deze kinderen weer rustig kunnen slapen zonder bang te zijn voor een ontvoering. Dat ze hun verleden en ervaringen achter zich kunnen laten en weer leren hoe het is om kind te zijn. Ze hebben onvoorstelbaar veel meegemaakt.

Wij willen ervoor zorgen dat aan al deze herinneringen nu positieve herinneringen toegevoegd kunnen worden. Samen staan we sterk!

Oeganda dus. 

Marco.

Van de redactie: Luister hier naar een fragment!