Bestemming Afghanistan wordt zondag herhaald!

25 August 2004

Bestemming Afghanistan wordt zondag herhaald!

Eerder dit jaar vertrok ik naar Afghanistan voor War Child. In Afghanistan behoort het aantal sterfgevallen van kinderen onder de vijf jaar, tot de hoogste ter wereld…

De insteek van deze reis is anders dan die van eerdere reizen. Bij mijn vorige reizen kwam ik in gebieden waar de oorlog reeds beëindigd was en de War Child projecten volop draaiden. 

Deze reis maakten we in een eerder stadium, zodat ik betrokken werd bij het vooronderzoek. Welke problemen komen we tegen, hoe kunnen we de kinderen hier hulp bieden binnen de normen en waarden van hun eigen cultuur? 

Ik bezocht tijdens deze reis onder andere het enige ziekenhuis in de provincie Herat, dit ziekenhuis moet voor drie miljoen mensen zorgen. We bezochten de kinderafdeling waar we van de hoofdarts te horen kregen dat in Afghanistan nog steeds één op de vier kinderen vóór hun vijfde levensjaar overlijdt en dat velen van hen het ziekenhuis nooit binnenkomen omdat ze te ver weg wonen en/of onderweg overlijden. 

Ook gingen we op pad met een organisatie die zich bezig houdt met het ruimen van landmijnen en tevens met het voorlichting geven over de gevaren van mijnen, onder andere aan kinderen. We werden uitgenodigd om een dergelijke sessie bij te wonen met Gucci kinderen: de nomaden van Afghanistan die relatief veel risico lopen doordat ze zich continu verplaatsen. 

Ik kreeg ook les in het herkennen van mijnen en leer weer hoe verschrikkelijk het toch is dat er 10 miljoen mijnen gelegd worden in een land en men nu niet weet waar ze liggen. Het gaat jaren duren en veel geld kosten voordat alles geruimd is. Op dit moment vallen er nog steeds zo’n honderd slachtoffers per maand en slechts 10% van alle mijnen is nu geruimd! Mijnen hebben vaak ook extra aantrekkelijke vormen, soms zitten ze verstopt in bijvoorbeeld speelgoedautootjes, waardoor de kans groter is dat ze opgepakt worden. Het is dramatisch!

We bezochten ook een informeel thuisschooltje waar 90 meisjes uit het dorp op 50m2 onderwijs krijgen. Jongens hebben wel een formele publieke school, voor meisjes zijn deze voorzieningen er niet. De leraressen waren allemaal net boven de zestien maar hun enthousiasme en dat van de meisjes was aanstekelijk. 

Tevens bezochten we een orthopedisch centrum, waar kinderen en volwassenen worden geholpen die ledematen hebben verloren. We ontmoetten hier twee mijnslachtoffertjes en ik leerde vooral hoe van weinig materialen een goede prothese gemaakt kan worden. De verhalen van de kinderen zijn wederom schrijnend. Ik ontmoette een meisje die op haar 7e op een mijn stapte en hierbij een been en arm is verloren. Zij heeft ondanks haar prothesen weinig toekomstperspectieven in Afghanistan. Zij zal als gehandicapte waarschijnlijk geen man kunnen vinden, aangezien de discriminatie op gehandicapten groot is in dit land. 

Volgens de traditie hier zorgen kinderen voor hun ouder wordende ouders, dit is voor haar nu haast onmogelijk en wie zal er in de toekomst voor haar gaan zorgen? En zij is één van de velen…

Maar naast dit alles zag ik vooral veel hoop. 

Moed. Doorzettingsvermogen. Ambitie.

De mensen hier willen zó graag verder en hun land weer opbouwen en vooral als ze me over hun dromen vertellen voel ik hun kracht en hoop voor de toekomst. Deze inspiratie neem ik met me mee naar Nederland. Ik ben een schat aan ervaringen rijker en voel me een bevoorrecht mens dat ik als Ambassadeur van War Child dit soort landen mag bezoeken. Zondagavond, 29 augustus, 23:00, RTL 4.

Ik hoop dat je kijkt!

Groetjes,

Marco.