1 april, Dag van de Vrolijkheid!

27 March 2006

1 april, Dag van de Vrolijkheid!

War Child ondersteunt sinds enige tijd de Stichting de Vrolijkheid. Het is een kleine stichting die vergelijkbaar werk doet zoals War Child, maar dan in Asielzoekerscentra in Nederland. Kortom, kinderen die door oorlog en geweld geraakt zijn en gescheiden van alles wat ze vertrouwd is, veiligheid bieden, een luisterend oor en de ruimte (zowel fysiek als psychisch) om te spelen. Ik ben dan ook op zaterdag 1 april, de dag van de Vrolijkheid, naar het AZC in Utrecht geweest, waar enkele tientallen kinderen stomverbaasd maar dolblij waren dat ik er was!

De Vrolijkheid zet zich in voor jonge vluchtelingen in asielzoekerscentra in Nederland. Dat doen ze onder meer met creatieve projecten waarin de kinderen en jongeren hun verhaal kwijt kunnen, hun talent etaleren en vooral: plezier beleven. Zij zijn nog niet heel bekend in Nederland en War Child helpt ze om op eigen benen te kunnen staan, onder andere door middel van het ondersteunen van een aantal van hun acties.

De Nationale Stichting ter Bevordering van Vrolijkheid wil op 1 april, de Dag van de Vrolijkheid, aandacht vragen voor de situatie van vluchtelingen kinderen in Nederland. Door op die dag artiesten te verbinden aan deze kinderen heeft dit een positieve uitstraling op jonge asielzoekers en daarmee ook op het werk van de Vrolijkheid.

Op 1 april vraagt de Vrolijkheid bekende artiesten een dag zich in te zetten voor jonge vluchtelingen in Nederland. Ook mij hadden ze gevraagd iets te doen en natuurlijk heb ook ik mijn steentje bijgedragen. Ik ben naar het asielzoekerscentrum in Utrecht geweest. Eerder waren er kleine foldertjes uitgedeeld waarop de tekst stond dat er ‘een beroemd iemand’ zou komen. Toen ik richting de deur liep waar de ontmoetingsruimte van de kinderen is, stormden er al een aantal jochies naar buiten, op zoek naar een beroemd iemand. “Heeft U een beroemd iemand gezien? Of bent U een beroemd iemand?” riep één van de kereltjes enthousiast naar me. Meteen kreeg hij een por van zijn vriendje. “Mán!” fluisterde hij. “Dat is Marco Borsato!” 

De kinderen waren bijzonder uitgelaten en opgetogen toen ze ontdekten dat het écht geen 1 aprilgrap was. Eerst deelde ik wat handtekeningen uit, en maakte ik met de kinderen een kort praatje. Toen ze allemaal van de schrik bekomen waren, allemaal hun bewijsje van deze ontmoeting hadden, konden we aan de geplande activiteiten beginnen. Ze lieten me een dans zien waar ik ook aan mee mocht doen. Het was even goed kijken, want de bewegingen wisselden elkaar in snel tempo af en het ritme liep ook op. Maar het was waanzinnig leuk om te doen, vooral door al die stralende koppies. Ook de allerkleinsten deden mee, sommigen maakten de meest fantastische capriolen op de dansvloer, heel knap. 

Tijdens een korte pauze kregen we allemaal wat te drinken en een lekkere krentenbol, en was er ruimte voor wat meer vragen. Kinderen kunnen zo heerlijk onbevangen zijn en vragen alles wat er in hen op komt. Maar ik had ook een heleboel vragen. Waar ze vandaan kwamen bijvoorbeeld. Er werden verschillende landen genoemd, ook landen waar ik geweest ben, zoals Afghanistan. Ook wilde ik graag weten hoe lang ze al in het AZC in Utrecht zaten. Een meisje vertelde me dat ze nu zeven jaar in Nederland is, terwijl ze net negen is. Ze is dus bijna haar hele leven al in ons land, maar heeft nog altijd geen huis, geen eigen kamertje, geen vaste plek. Ze weet nog altijd niet of ze is ons land mag blijven, en waar dan wel, of dat ze terug moet naar haar eigen land. Heel, héél triest.

In Nederland zijn circa 60 asielzoekerscentra. Deze staan verspreid over heel Nederland van grote steden tot kleine dorpen. De Vrolijkheid zet zich in voor projecten in asielzoekerscentra omdat juist deze periode in het leven van kinderen heel kwetsbaar is. Er is nog geen veilige eigen omgeving van waaruit een nieuw bestaan kan worden opgebouwd. Er is nog geen zekerheid over hoe de toekomst eruit zal zien, de ervaringen waarvoor gevlucht is en het gedwongen afscheid van alles wat dierbaar is, zijn nog dichtbij.

Asielzoekers hebben nauwelijks contact met en toegang tot de anderen in de Nederlandse samenleving. Juist in deze periode is het nodig de eigen kracht van kinderen te versterken. Investeren in deze kinderen wordt ook door de volwassen gemeenschap in de centra ervaren als een positieve investering in de toekomst.

De kinderen gaan of naar een school in het centrum of naar een school in de omgeving. Buiten school zijn er weinig activiteiten op het centrum en er wordt ook weinig deelgenomen aan activiteiten in de buurt.De jongeren gaan vaak naar een middelbare school in de omgeving van het centrum waar een internationale schakelklas is. De jongeren nemen weinig deel aan activiteiten buiten school waar hun Nederlandse leeftijdsgenoten aan deel kunnen nemen: zoals sport, uitgaan en ‘baantjes’.

In Nederland wonen 7000 kinderen in Asielzoekerscentra. Zevendúizend kinderen, die geen toekomst op kunnen bouwen nog, die geen veilige thuishaven hebben. Toen ik aan de kinderen vroeg hoe ze het hier vonden, zei een meisje me: “Het valt hier wel mee.” Dat raakte me.

Al zes jaar organiseert Stichting de Vrolijkheid creatieve activiteiten in inmiddels 35 asielzoekerscentra door heel Nederland. Duizenden kinderen wachten hier soms al jaren en jarenlang op de beslissing of ze mogen blijven. Door creatief bezig te zijn kunnen de jonge vluchtelingen hun verhaal kwijt, hun talenten etaleren en bovenal, weer onbezorgd kind zijn. Een netwerk van kunstenaars, artiesten en vrijwilligers zette zich daarom in om deze jongeren een vrolijke dag te bezorgen. Overal waren activiteiten, overal waren evenementen.

De Dag van de Vrolijkheid is bedoeld om kinderen en jongeren in asielzoekerscentra eens extra in het zonnetje te zetten. Eén keer per jaar staan zij in het middelpunt van de belangstelling. De kinderen die ik vandaag bezocht heb, weten dat ze niet vergeten worden, dat ze belangrijk zijn. Vrolijkheid… heerlijk om te hebben, maar lang niet zo vanzelfsprekend voor de duizenden kinderen die in onzekerheid leven.

Het was een indrukwekkende dag…

Groetjes,

Marco.